Bendeki Aşk

Bendeki Aşk

Şems-i Tebrizi şöyle der: ”Şimdi sorarım sana hangi Aşk daha büyüktür. Anlatılarak dile düşen mi?, anlatılmayıp yürek deşen mi?” işte bendeki aşk henüz bu sorunun cevabını bulamamış bir Aşk. Bendeki Aşk anlatılarak dile de düşmüş, anlatılmayıp yürekte deşmiş. Sanırım anlatılmayıp yürek deşen Aşk daha baki amma Aşk bu yükünü tartamaz gönül mizanı, onu yaşamaya başlar ama henüz çözemez ne menem birşey olduğunu. Bunları bir kenara bırakıp dile düşürme vakti şimdi Aşkımı.
Aşk zannımca gönlün umudu görmesi veya görmemesiyle alakalı değil. Aşk gözünden gönlüne kays misali leyliyi geçirme meselesi. Aşk Leyli ne derse eyvallah diyebilme yürekliliğine sahip olma meselesi. Aşk sadece senin içindekine kulak verip dışarıya kulağını kapatma meselesi. Aşk öyle bir mesele ki tarifsizdir dersin ama tariflendirmek için böyle oturursun yazmanın başına. Ondandır Aşka tarifin tarifsizliği dememin sebebi.

Tas hacmini bilmeseydi, göl kapasitesini almasaydı, göz ağlayacağını akıtmasaydı, dil söyleyeceğini dökmeseydi, Göz göreceğini baktırtmasaydı bu mizan döner miydi? Aşkta bunun gibi görünür ama böyle değildir. Bu misal gibi senin gönlünün kaldıracağını yaşatmaz sana. Aşkın istidadı bedenimizde saklı. Onu sen geliştirirsin. Ama Öyle bir şey ki Aşk sen istidadını ne kadar geliştirirsen geliştir sonunda onu kaldıracak mecalin olmaz. Aşıksan mecalin olmalı önüne gelecekleri göze almalısın derim hep kendime ama mecal buna yetmez belli bir raddeden sonra. Çünkü Aşk fani aşk ile başlar. Rabbani aşk ile devam eder. Sende leyli ile Allah arasında divane misali gider gelirsin. İşte benim aşkımda böyle bir şey. Leyli ile Allah arasında gider gelirim. Bir Allah(c.c) a giderim, bir leyliye giderim.  Aşk bir tanedir. Sadece zuhuru değişir. Allah’ın sonsuz kudretinide bilirim. Beni O’na ulaşmamda vesile olan leyliyide bilirim. Aşk bu olsa gerek. Ben Leyli ile Allah arasındaki yoldayım. Bu yolda yorulacaksın da şüphe içinde. Tüm şüpheleri gidermek içinde kendi içine bir yolculuk edeceksin mola yerlerinde.

Aşkımı dillendiriyorum. Çünkü bu yolda afallamamam lazım. Şüphelerden kurtulmam lazım. Kendimden başka hiçbir şeye göre aşkımın yolunu değiştirmemem lazım. Mesela umuda göre. Umut aşığın aşı derler. Doğrudur ama o umuda göre hareket etmemem lazım. Çünkü Aşk bir oruçtur. Aşk bir aç kalıştır. Aşk aşsızlıktır.

Benim Aşkım öyle bir Aşk ki dengesini yitirmiş bir aşk. Benim Aşkım umuda yani aşa ihtiyacı kalmamış bir Aşk. Benim aşkım gönlümün kapasitesini aşmış bir Aşk. Benim aşkım artık yıllanmış bir Aşk. O tadı boğazımda hissetmişim bir kere sarhoş nasıl düşmezse meyhanedeki sakinin yakasından, sarhoşluğunu bir şeye değiştirmezse benim Aşkımda bu misal kopmaz gönlümün meşk damarlarından.

İşte benim Aşkım bu. Görünür eksikliklerin yokluğunu hissetmeyen bir Aşk. Leylisizliğe alışmış bir Aşk. Aşk leylisizliğe alışmaktır zaten. Leyli umut vermeyeyim diye dursun. Sen umuda ihtiyacım yok diye dur. Gönlümün içinden şu geçer hep. Sen ol veya olma benim Aşkım hep var. Benim Aşkım hep istidadını geliştirmekte. Benim Aşkım hep dilde. Şimdi Şems’e sesleniyorum. Şimdi Mevlanaya sesleniyorum. Şimdi Hallacıya sesleniyorum. Şimdi Arabiye sesleniyorum. Sizin Aşkınız nasılsa benim Aşkımında öyle olması için bir dua yollayın semaya. Yollayın ki Benim Aşkım istidadını geliştirsin. Benim Aşkım hep içimde meşk etsin. Benim Aşkım hep bende kalsın. Benim Aşkım hep benim olsun. Ben Aşkımı hep hissedeyim yüreğimde. Leyli olsun veya olmasın. Benim Aşkım karşılık beklemeyen bir aşk. Zaten Aşık karşılık beklemez. Leyli ne derse desin ben yine seni seviyorum diyebilmektir Aşk. O ne söylerse söylesin ben seni bekliyorum diyebilmektir Aşk.
İmtihanımı beklerim ben. Aşkı kazanmak kolay değil. İmtihan hadi gel bekletme beni. Hadi gel artık kazandır bana şu Aşkı. Dillendirmek olmuyorsa susarım ben yine. Yeter ki sen gel. Ben beklemeye çoktan başladım. Artık susuyorum, artık susma vakti. Başka bir zamanda başka bir konuda yeni şeyler söylemek üzere. Aşk peşimizi bırakmasın. Aşk bizi kendinden ayırmasın. Aşk bizi onsuzluğa alıştırmasın. Aşk hep kalsın. Bizde hep yanalım.

                                                                                                                 Sefa Kılıçoğlu

Niye Ben?

“Niye Ben?” diye sorduğumuzda beklediğimiz cevaplar çeşitlidir. Kendinizi hiç kapana kısılmışçasına çaresiz ve bir o kadar da zayıf hissettiğiniz oldu mu? Dünyanın sanki sadece sizin üzerinizde baskı kurmaya çalışan dev bir mekanizması varmışçasına üzerinize geldiği, çevrenizin hatta ailenizin dahi bu baskıya eşlik eden olgular olduğu hissine kapıldınız mı?

Efsane Wimbledon tenis oyuncusu Arthur Ashe AIDS`den ölmekteydi.Dünyanın her köşesindeki  hayranlarından mektuplar yağmaktaydı.Bunlardan bir tanesi şöyle  soruyordu:

“Neden Tanrı böylesine kötü bir hastalık için seni seçti?”

Arthur Ashe buna şu cevabı verdi;

“Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar  5 milyon tenis oynamayı öğrenir,  500,000 profesyonel tenisi öğrenir,  50,000 yarışmalara girer,  5,000 büyük turnuvalara erişir,  50`si Wimbledon`a kadar gelir,  4`u yarı finale,  2’si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı`ya “Neden ben?” diye hiç sormadım ve bugün sancı
çekerken, Tanrı’ya “Niye ben?” demeyi hiç düşünmedim bile.”

BEYİN HAKKINDA NE KADAR AZ BİLGİYE SAHİBİZ

Beyin üzerine çalışmalar gittikçe ilerliyor. ABD ve AB ‘beyni daha iyi anlamak’ için yeni adımlar atıyor. Bilim insanları; fare, sinek ve insan beyinlerinin farklı ölçeklerde haritalarını çıkarıyorlar. Beyin aktivitelerini anlayabilme teknolojisi müthiş bir hızla ilerliyor.

Geçtiğimiz sene, Başkan Obama’nın beyni tanımak adına çalışmaların hızlanmasını istemesiyle; hali hazırda 4.5 milyar dolar harcayan Ulusal Sağlık Enstitüsü (USE), ülkenin önde gelen sinirbilimcileri ile bir araya gelerek konu hakkında bilgi alışverişinde bulundu.
Bir İngiliz asıllı Amerikan ve iki Norveçli bilim insanı beyin hakkında önemli bir gelişme elde ederek; beynin nasıl yön tayin ettiği ve gideceği yerleri nasıl hatırladığı hakkındaki çalışması Nobel ödülü (2014) kazandı.

Ancak; hücreler ile beynin bölümleri arasındaki bağlantılar, beyin haritaları gibi bilgi ve tanımlamaların artması, anlayışta büyük boşluklar yaratarak bir gelişim paradoksu oluşturuyor.
İrili ufaklı birçok soru halen cevap bulamadı. Bilgi, hücreler veya ağlar arasında nasıl kodlanıyor ve transfer oluyor? Bilim genetik bir kod buldu; fakat bu, beyni kapsayan sinirsel bir kod değil. Renkler, hisler ya da eylemlere işaret eden; beyin içi elektriksel veya kimyasal bir alfabe henüz oluşturulamadı. Şu an hiç kimse beynin çeşitli bölgelerinde bilginin kodlanıp kodlanmadığını bilmiyor.

Namazda Huşu

Namazda Huşu' ne demektir? Huşu ile namaz kılmak ve gafletten kurtulmak için ne yapmak gerekir?

Huşu: Sözlük anlamı itibariyle; korkmak, itaat etmek, tevazu göstermek, boyun eğmek demektir. "O gün insanlar, hiçbir tarafa sapmadan Hakkın davetçisine uyarlar. Gözler Rahman'ın heybetinden huşu' içerisine girmiş, kısılmıştır. Artık bir fısıltıdan başka bir ses işitemezsin"(Ta Ha, 20/108) mealindeki ayette, kıyamet gününde, insanların Allah'ın azameti karşısındaki korkuları, bükülüşleri, alçalışları, sessiz-sedasız duruşları "huşu" kavramıyla ifade edilmiştir.

"İman edenlerin kalpleri, Allah'ı ve O'ndan gelen hakikatleri hatırlayarak huşu ile dolma zamanı gelmedi mi?" (Hadid, 57/16) mealindeki ayette huşu kavramı doğrudan kalbin bir fonksiyonu olarak ortaya konmuştur.

Terim olarak Huşu; bir yandan çekinmek, korkmak, boyun eğmek gibi kalbin bir eylemi, diğer yandan sükûnet içinde olmak, hareketsiz duruş sergilemek gibi organların bir eylemi olarak kendini gösterir. Buna göre, Huşu; aslı kalpte, tezahürü/yansıması bedende olmak üzere iki yönlü bir etkileşimin adıdır.

Bir Kepçe Hikâyesi

                        

 Duyalı çok zaman oldu, o kadar ki, kimden duyduğumu bile unuttum. Her birinde bir başka haz alarak, belki yüzlerce defa anlattım. Benim için, hikmetle öylesine yüklüydü ki, ne zaman tekrarlasam, sanki tefekkür deryamda yeni bir ufka yelken açtım. İşte böyle bir hikâye var, çıkınımda… Kim yazmış, ilk kim söylemiş bilmem. Tek bildiğim var; bu yazıda o hikâyeyi anlatacağım:

Beldenin birinde bir Leylâ varmış. Bir gün demiş ki tellâla:

“-Halka haber ver. Yarın meydanda kazan kuracak ve herkese çorba dağıtacağım. Toplansınlar, gelsinler.”

Bunu duyan halk, ertesi gün büyük bir heyecan ve sevinç içinde, söylenen yere akın etmiş. Kiminin elinde tas, kiminde tencere, kiminde kova… Herkes, daha fazla çorba almak sevdâsıyla, toplanmış meydana… Gelenler, kazanın önünde sıraya girmişler. Pek muazzam, uzunca bir kuyruk oluşmuş ki, görmeye değer…

Bekleyenlerin kimi yanındakiyle havadan sudan konuşmaya, kimi ise kendi tenceresiyle bir başkasınınki arasında büyüklük kıyaslamaya durmuş. Halk, sırada beklemeyi pek sevmez. İşte bunun için, sıkılmayalım diye herkes, kendince bir meşgale bulmuş. Durum böyle olunca, koca kuyruktan bir uğultulu ses duyulmuş.

Hakikat | Kavramların Yokluğu

Dünyaya gelen/dünyasını oluşturan her bilincin doğal/fıtrî sorunu; zihninin sürekli olarak uyarıma maruz kalması sonucu entelektüelleşmesi ve bununla beraber “kavramlaştırmaya” giderek ürettiği, Varlığı bölerek oluşturduğu “nesneleri” gerçek/gerçeği zannetmesidir.

“Birbirlerinden ayrı” olarak kabul edilen birimler “nesne” olarak adlandırılır. “Kavramlaştırma” (ve isimlendirilmesi) olmazsa doğal olarak nesneler de olmayacaktır.

Bir bebek bedensel/zihinsel olarak geliştikçe, Zihni ilk önce “Anne” ve “ben”, daha sonra da çevrenin şartlandırmaları sonucunda “ben ve diğerleri” kavramlarını (ve isimlendirilmelerini) oluşturdukça Hakikat’i (Dûnullâh’tan) bölük pörçük eder ve O’ndan iyice uzaklaşır (Cennet’ten iner).

Hakikat bünyesinde/hakkında/içinde kavram oluşturup O’nda “nesneler yaratma” Hakikat’i “böler”. Varlık -varlıkta kavram oluşturan “varsayımsal/geçici benlik” tarafından varsayımsal olarak (?Dûnullâh’tan)- bölünür. Varlık indinde ise bölünme yanılsamadan ibarettir.

Şah-ı Nakşibend

Evliyânın büyüklerinden ve müslümanların gözbebeği olan yüksek âlimlerden. Seyyid olup insanları Hakka dâvet eden, doğru yolu göstererek saâdete kavuşturan ve kendilerine "Silsile-i aliyye" denilen büyük âlim ve velîlerin on beşincisidir. Muhammed Bâbâ Semmâsî ile Emîr Külâl'in talebesidir. İsmi, Muhammed bin Muhammed'dir. Behâeddîn ve Şâh-ı Nakşibend gibi lakabları vardır. Allahü teâlânın sevgisini kalplere nakşettiği için, "Nakşibend" denilmiştir. 1318 (H.718) senesinde Buhârâ'ya beş kilometre kadar uzakta bulunan Kasr-ı Ârifân'da doğdu. 1389 (H.791)'da Kasr-ı Ârifân'da Rebî'ul-evvel ayının üçünde Pazartesi günü vefât etti. Kabri oradadır. İslâm âlimlerinin en meşhûrlarından olup, tasavvufta en yüksek derecelere ulaşmıştır. Zamânında ve kendinden sonraki asırlarda onun sebebi ile pekçok insan, hidâyete, doğru yola kavuşmuştur.